ΑΝΤΙΛΟΓΟΙ

Επτά μήνες χωρίς δημοσίευση είναι πολύς χρόνος! Ελπίζουμε το Ελεύθερο Βήμα να σας αποζημιώσει σήμερα, έστω και ποσοτικά.

Η σελίδα περιμένει πάντα τα κείμενά σας!!!

13η Ιουλίου 2016, Άγιος Δημήτριος Μονεμβασίας

ΑΝΤΙΛΟΓΟΙ

Εμείς και οι Άλλοι (Εντοπιότητα, Εθνικότητα, Θρήσκευμα)

Σε ηλικία 14 ετών, αν θυμάμαι καλά, πήγα στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής μου για την έκδοση αστυνομικής ταυτότητας. Έκανα την σχετική αίτηση, μου πήραν δακτυλικά αποτυπώματα, μέτρησαν το ύψος μου (το μέτρο ήταν χαραγμένο στην κάσα της πόρτας του γραφείου!) και μετά από μερικές εβδομάδες παρέλαβα την αστυνομική μου ταυτότητα:

Ζερβός Δημήτριος, του Χαραλάμπους και της Αικατερίνης, το γένος Παπαδάκη  …  γεννηθείς εν Πειραιεί, , ΈλληνΧριστιανός Ορθόδοξος.

Τότε τα θεώρησα όλα αυτά φυσικά και αυτονόητα και αν τώρα τα ξαναθυμήθηκα είναι γιατί οι έννοιες  εντοπιότητα, εθνικότητα και θρήσκευμα χρησιμοποιούνται ευρέως καθημερινά από πολλούς οδηγώντας σε πλήθος παραλογισμών, ηθελημένα ή αθέλητα. Χρησιμεύουν για να μας χωρίζουν σε ομάδες, να μας δώσουν ιδιότητες που μπορεί να έχουμε ή και να μην έχουμε και μέσω αυτών να εξηγήσουν, τελείως αυθαίρετα κατά την γνώμη μου, όλα  όσα συμβαίνουν στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια ακόμα και στον μικρόκοσμο του χωριού μας.

Έτσι  έχουμε:

Ολυμπιακούς-Παναθηναϊκούς, Αθηναίους-Πειραιώτες, Πρωτευουσιάνους- Χωριάτες, Αριστερούς -Δεξιούς, Καπιταλιστές- Κομμουνιστές, Προοδευτικούς-Συντηρητικούς, Ευρωπαϊστές– Αντιευρωπαϊστές, Έλληνες– Ανθέλληνες,  Χριστιανούς -Εβραίους-Μωαμεθανούς … και πάει λέγοντας!!!

Διαλέγουμε την ομάδα που μας βολεύει. Εντάσσουμε τον εαυτό μας  σ΄ αυτή. Ορίζουμε τα   χαρακτηριστικά της, πάντοτε τα καλύτερα, διαλέγουμε την αντίθετη ομάδα και το συμπέρασμά μας είναι  ακλόνητο: Πάντα φταίνε οι άλλοι!!!

Δεν θα ασχοληθώ με τους  παράλογους συλλογισμούς  και τα συμπεράσματά τους, που κυκλοφορούν παντού γύρω μας σε πόλεις και χωριά,  αλλά θα προσπαθήσω να εξηγήσω ότι αυτά που γράφει η ταυτότητά μας δεν περιγράφουν κατ΄ ανάγκη την πραγματικότητα.

Είμαι Πειραιώτης, είμαι Έλληνας, είμαι Χριστιανός Ορθόδοξος επειδή το λέει η ταυτότητά μου; Ασφαλώς και όχι! Αλλά τι είμαι (και τι είσαι) αγαπητέ αναγνώστη;

Εντοπιότητα:

Γεννήθηκα το 1947  και έζησα στον Πειραιά μέχρι το 1971 (24 χρόνια). Την περίοδο 1971-1974 βρισκόμουνα στην Γκρενόμπλ της Γαλλίας (3 χρόνια). Το 1974 γύρισα στην Ελλάδα, πήγα φαντάρος και μέχρι το 1979 έμεινα με την οικογένειά μου στο Κολωνάκι (5 χρόνια). Το 1979 παντρεύτηκα και μετακόμισα (σώγαμπρος) στου Παπάγου μέχρι και το 2010 (31 χρόνια). Το 2010 βγήκα στην σύνταξη, δήλωσα μόνιμη κατοικία στον Άγιο Δημήτρη και μοιράζω το χρόνο μου σε Αθήνα και χωριό.

Σίγουρα και δεν είμαι Γκρενομλπουά ούτε και Κολωνακιώτης. Έζησα τα περισσότερα και καλύτερα χρόνια μέχρι σήμερα στου Παπάγου, έκανα οικογένεια, μεγάλωσα τα παιδιά μου και περπάτησα μαζί τους στις γειτονιές του. Ζω ακόμα εδώ αρκετούς μήνες τον χρόνο. Αν με πει όμως κάποιος Παπαγιώτη θα παραξενευτώ, και  θα νομίσω ότι μάλλον  με μπερδεύει μα κάποιον άλλον! Τι μένει; Πειραιώτης! Σίγουρα, αν με ρωτήσει κάποιος στο δρόμο από πού είμαι, θα του πω από τον Πειραιά, με καταγωγή από την Μονεμβάσια, και αν η κουβέντα προχωρήσει θα του μιλήσω για τον Άγιο Δημήτρη το χωριό της μητέρας μου και το Φοινίκι το χωριό του πατέρα μου.

Τι είμαι τελικά; Μα φυσικά και είμαι Αγιο-Δημητριώτης! Μα γιατί;

Γιατί τα περισσότερα και εντονότερα συναισθήματα της ζωής μου τα έζησα στον Άγιο Δημήτρη και εκεί εξακολουθώ να νοιώθω τις ισχυρότερες συγκινήσεις! Θυμάμαι πάντα τα καλοκαίρια, όταν γυρίζαμε στο χωριό με τα ζώα το δείλι, μετά από μια ζεστή μέρα. Τρώγαμε κάτι πρόχειρα και τρέχαμε στην πλατεία του χωριού, στην ελιά, φωνές κυνηγητά, κρυφτό… Το βράδυ στον λιακό,  τα παραμύθια της θειας Μαριώς, στρωματσάδα, το τράβηγμα της  κουβέρτας, πότε από την μια μεριά πότε από την άλλη (κοιμόμαστε δύο τρεις μαζί), τα αστέρια της νύχτας, το πρωινό αγουροξύπνημα να φύγουμε με τα ζώα πριν σηκωθεί ο  ήλιος. Τα βράδια  στην παραλία της  Χαραχιάς με τα τσαρδιά και τη ξυπολυσιά που σκλήραινε τις πατούσες. Το πανηγύρι των Αγίων Αναργύρων, το Κεφαλόβρυσο, η γιορτή της Αγίας Παρασκευής, η Χειμάτισσα, η Κρισσά. Το κυνήγι με τα δοκάνια, το καθάρισμα των πουλιών και το ψήσιμο στα κάρβουνα, θεέ μου τι νοστιμιά! Δεν ξέρω τι να πρωτοθυμηθώ. Το μάζεμα των σύκων κουραστικό αλλά και συναρπαστικό, τα βουτυράχλαδα και τα αμύγδαλα στα κτήματα, τα καρύδια και τα φραγκόσυκα στο Κουφό! Αλλά και σήμερα ποιος δεν νοιώθει ακόμα την ίδια συγκίνηση αντικρίζοντας από την ράχη το χωριό και την Χαραχιά στο βάθος; Ποιος από τους Αγιοδημητριώτες δεν συγκινείται όταν περπατά στα κτήματα των γονιών του; Όταν μαζεύει ελιές ή τρώει σταφύλια ή αχλάδια ή ντομάτες της περιοχής; Ποιος δεν συγκινείται όταν φθάνει στην Χαραχιά από το ποτάμι, το καλοκαίρι η  το Χειμώνα, την Άνοιξη ή το Φθινόπωρο;

 Όποιος έτσι νοιώθει, έχει το δικαίωμα να επικαλεστεί την αρχή του αυτοπροσδιορισμού και να θεωρεί τον εαυτό του Αγιοδημητριώτη! Αυτοί που κοιτάν την ταυτότητά τους για να σου πουν τι είναι, μπορεί να είναι Αγιοδημητριώτες αλλά και να μην είναι! Μπορεί να ζουν μια ζωή στον τόπο αυτό και μια ζωή να θέλανε να φύγουν σε άλλους τόπους…

Αγαπητέ φίλε αναγνώστη, είσαι αυτός που είσαι και κανείς λογικός άνθρωπος δεν θα σου ζητήσει να αλλάξεις!

Εθνικότητα:

Πρωτογνώρισα το Έθνος στην λεωφόρο Βασιλέως Κωνσταντίνου στον Πειραιά. Μικρά παιδάκια τότε με το σημαιάκια  στο χέρι, στο ρείθρο του δρόμου, καθισμένα στο πεζοδρόμιο παρακολουθούσαμε την παρέλαση  της 25ης Μαρτίου! Πρώτα τα δημοτικά σχολεία με τις ποδιές, μετά τα μεγαλύτερα παιδιά του γυμνασίου (6τάξιο), τα ιδιωτικά σχολεία με τις μπλε-γκρι στολές, το Τζάνειο ορφανοτροφείο με τη δική του χαρακτηριστική  στολή και την  μπάντα του, τα μικρά λυκόπουλα με τα κιτρινοπράσινα, οι πρόσκοποι (πεζοπρόσκοποι, ναυτοπρόσκοποι, αεροπρόσκοποι), ο στρατός το ναυτικό η αεροπορία, οι αστυφύλακες και οι τροχονόμοι με τις άσπρες κάσκες, οι πυροσβέστες με τα μεταλλικά απαστράπτοντα κράνη, τα μηχανοκίνητα και τόσα άλλα …

Την 28η Οκτωβρίου τη θυμάμαι από τα πατριωτικά τραγούδια στο ραδιόφωνο: «… κορόιδο Μουσολίνι …», Βέμπο,  κ.λ.π.

Αργότερα στο δημοτικό σχολείο είχαμε τα ποιήματα και τα «σκετς». Ποιος δεν δάκρυσε τότε με το Ματρόζο του Στρατήγη: « … «Αν οι ζητιάνοι σαν κι εμέ δεν έχυναν το αίμα, οι καπετάνοι σαν και σε δεν θα φορούσαν στέμμα!…»

Στο γυμνάσιο ασχοληθήκαμε με  τα αρχαία ελληνικά. Σύνταξη και γραμματική, ανιαρά πράγματα… Ευτυχώς κάποιοι καθηγητές μας κέντρισαν  το ενδιαφέρον για τα αρχαία κείμενα, τον Σωκράτη και τον Πλάτωνα. Για τον Αριστοτέλη δεν θυμάμαι να μιλήσαμε ποτέ. Ο καλύτερος μου ο Ευκλείδης και η γεωμετρία του. Εδώ ότι έλεγες έπρεπε να το αποδείξεις χωρίς περιστροφές και με απόλυτο τρόπο!

Στο πανεπιστήμιο δεν ξανασυνάντησα έλληνες. Στα μαθηματικά και την φυσική τα θεωρήματα και οι «νόμοι» δεν είχαν ελληνικές ονομασίες. Κάποια στιγμή άκουσα για κάποιο Καραθεοδωρή, μαθηματικό, που διέπρεψε στην Γερμανία νομίζω.

Έτυχε να βρεθώ στα ξένα. Εκεί ελληνικές λέξεις συνάντησα πάρα πολλές, παντού σχεδόν! Ακόμα θυμάμαι την λέξη «algorithme».  Δεν την είχα ακούσει ποτέ ξανά,  ούτε  στα ελληνικά, αλλά κατάλαβα αμέσως τη σημασία της! Τότε άρχισα να αντιλαμβάνομαι την δύναμη της ελληνικής γλώσσας, της γλώσσας μου.

Ξεκίνησε η καθημερινή βιοπάλη και σκεπτόμουνα ότι κάποτε θα έπρεπε να μελετήσω  τους αρχαίους Έλληνες και τα κείμενά τους. Καταλάβαινα ότι κάτι μου έλλειπε, αλλά από αναβολή σε αναβολή βγήκα στην σύνταξή και ακόμα δεν τους μελέτησα!

Κάποιοι λένε ότι  Έλληνας είναι όποιος έχει Ελληνική παιδεία. Δεν ορίζουν όμως ποια είναι η Ελληνική Παιδεία! Εγώ π.χ. έχω ελληνική παιδεία; Πως θα το καταλάβω;

Σας κούρασα και ήλθε η ώρα να σας αποκαλύψω το μεγάλο μου μυστικό: Βαθειά μέσα μου πιστεύω ότι είμαι Ελευθερολάκων!

Δεν μπορώ να το αποδείξω και δεν ξέρω και πολλά πράγματα για τους Ελευθερολάκωνες! Απλώς ξέρω ότι η λέξη αυτή δηλώνει  τα σημαντικότερα για μένα πράγματα: Την ελευθερία του ατόμου, σε όλες τις μορφές της, και τον λιτό και συνήθως ορθό λόγο.

Αγαπητέ φίλε αναγνώστη, εσύ είσαι εσύ και αυτό που πιστεύεις, πρόσεξε όμως, οι άλλοι σε βλέπουν με τα «δικά τους μάτια» και όταν σε αποκαλέσουν  Άγγλο, Γάλλο , Πορτογάλο ή Έλληνα, δεν θα ξέρεις αν αυτό αποτελεί  έπαινο ή ψόγο!!!

 Θρήσκευμα:

Με το «θείο» πρωτοσυναντήθηκα  κάποιο Πάσχα. Οι Χαιρετισμοί, τα 12 ευαγγέλια, η θλιμμένη Μ. Παρασκευή με τον Επιτάφιο το βράδυ, η Ανάσταση, είναι βαθειά χαραγμένα στην μνήμη μου. Στιγμές κατάνυξης αλλά και μεγάλης  χαράς τα βράδυ του Μ. Σαββάτου όταν ηχούσαν οι σειρήνες των πλοίων στο λιμάνι του Πειραιά και γέμιζε βεγγαλικά ο ουρανός.

Από τα Χριστούγεννα  με θυμάμαι να παρατηρώ ώρες ολόκληρες την μικρή χάρτινη φάτνη, στην βάση του χριστουγεννιάτικου δένδρου…

Στην Τρίτη δημοτικού διδαχθήκαμε την παλαιά Διαθήκη και αργότερα την Καινή. Στη έκτη δημοτικού, κατά τον εκκλησιασμό του Σαββάτου, συμμετείχαμε στην εκκλησιαστική χορωδία. Ίσως από τότε μου έμεινε η συνήθεια να σιγοψιθυρίζω  πότε-πότε  κατά την λειτουργία της Κυριακής. Εκείνη την εποχή πήγαινα και στο κατηχητικό μαζί με τα άλλα παιδιά της γειτονιάς.

Είμαι χριστιανός ορθόδοξος;

Βαπτίστηκα, παντρεύτηκα και αποχαιρέτισα τους γονείς μου με το ορθόδοξο τελετουργικό. Άρα κατά τεκμήριο είμαι  ορθόδοξος. Είμαι όμως ένα καλός χριστιανός; Εδώ η ίδια η θρησκεία δίνει την απάντηση:  …αυτό θα το μάθουμε σε χρόνο μέλλοντα, όταν ζώντες και νεκροί  θα κληθούμε να απολογηθούμε και τότε ο Θεός θα μας κρίνει έναν – έναν χωριστά…

 

Αγαπητέ φίλε,

ένας επίλογος δικός μου δεν θα είχε και μεγάλη αξία γιατί Εσύ  είσαι Εσύ  και έβγαλες τα δικά σου συμπεράσματα. Όλα αυτά τα συμπεράσματα, το ένα δίπλα στο άλλο, όλα ανεξαιρέτως, αποτελούν τον καλύτερο επίλογο των παραπάνω σκέψεων.

 

Δημήτρης Ζερβός

 

 

Άγιος Δημήτριος Μονεμβασίας – Φλόκα

Advertisements

Δημοσίευση σχολίου

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s