Ο φίλος μου ο Τζακ

(Το Ελεύθερο Βήμα περιμένει πάντοτε τα άρθρα σας για δημοσίευση)

Ο φίλος μου ο Τζακ

Αφορμή γι΄αυτό το άρθρο μου έδωσε η λεκτική επίθεση ενός «φιλόζωου» εναντίον κάποιου που φοβόταν τα σκυλιά! Συνέβη στο ραδιόφωνο και με έκανε να αναρωτηθώ αν είμαι φιλόζωος, αλλά και γενικά αν κάποιος που προσφέρει άφθονη τροφή και χάδια σε ένα ζώο, αλλά ταυτόχρονα το περιορίζει στα όρια ενός σπιτιού, πρέπει να λέγεται φιλόζωος ή δεσπότης.

Στην παιδική μου ηλικία δεν υπήρχαν ψυγεία. Το κρέας ήταν πάντοτε ολόφρεσκο ή παστό! Το κρέας των μεγάλων ζώων ήταν ακριβό, των μικρών και των πουλερικών φθηνότερο.  Υπήρχε βέβαια και το κυνήγι για όποιον μπορούσε να κυνηγάει!

Τα καλοκαίρια πηγαίναμε στην εξοχή, στο χωριό ή στο Λαύριο. Την εποχή του κυνηγιού, αν είμαστε τυχεροί, ο πατέρας θα γύριζε με το γυλιό(σακίδιο) γεμάτο πουλιά. Τρέχαμε όλοι να πάρουμε από ένα πουλί για να μαδήσουμε, στην συνέχεια τα ξεκοιλιάζαμε και μετά η μητέρα θα τα έβαζε στο τηγάνι ή την κατσαρόλα με ρύζι ή χυλοπίτες συνήθως.  Τρυγόνια,  ορτύκια, τσίχλες και άλλα μικρότερα πουλιά γέμισαν τα πιάτα μας εκείνα τα χρόνια τις Κυριακές. Ο πατέρας δεν πήγαινε μόνος του στο κυνήγι. Τον συνόδευε ο Τζακ.

Στο χωριό, όταν μέναμε στο κτήμα, είχαμε και κοτόπουλα. Τα ταΐζαμε για να μεγαλώσουν και κάποια στιγμή κάποιος έπρεπε να τα σφάξει, συνήθως η μητέρα ή ο πατέρας. Υπήρχαν και τα πιτσούνια (μικρά περιστέρια), που αγοράζαμε από τον μπάρμπα Πανέτη στα Μαρκυάνικα προς 15 δραχμές το ζευγάρι. Και αυτά ζωντανά τα παίρναμε και τα σφάζαμε και τα ξεπουπουλιάζαμε μόνοι μας.

Όταν μεγάλωσα και μπορούσα να τρέχω με τα ξαδέλφια μου το μεσημέρι στα χωράφια, άρχισα το κυνήγι με δοκάνια. Κεφαλάδες, σταχτίδες, ασπροκόλες αλλά και σφιτζούρια (σπουργίτια) στα κάρβουνα, ήταν ο συνηθισμένος μεζές μας. Αν ήταν πολλά τα κάναμε με αυγά και έτρωγε όλη η οικογένεια!

Ο πατέρας μου ήταν καλός κυνηγός και φιλόζωος. Στο σπίτι μας δεν είχαμε ποτέ πουλί σε κλουβί. Όταν τύχαινε τα σκάγια να τραυματίσουν κάποιο πουλί ελαφρά, στο φτερό π.χ., δεν το θανάτωνε, αλλά το έφερνε στο σπίτι ζωντανό. Με σουλφαμιδόσκονη στο τραύμα και τη σχετική περιποίηση συνήθως γρήγορα γινόταν καλά και αποτελούσε μέλος της οικογένειας, μέχρι να αποφασίσει να φύγει! Θυμάμαι ακόμη μια πέρδικα, ένα κρύο χειμώνα, να κουρνιάζει στο κρεβάτι δίπλα μου και να απλώνει το μακρύ λαιμό της πάνω στον δικό μου! Να στέκεται το πρωί στην πλάτη της καρέκλας και να κελαηδά βλέποντας το είδωλό της απέναντι στον καθρέπτη της  ντουλάπας. Συνήθως περνούσε την ημέρα της ψηλά στο κάντρο του παππού. Κοτσίλαγε στο πάτωμα αλλά η μητέρα μου δεν παραπονιόταν! Η καημένη η πέρδικα έμοιαζε να θέλει να μείνει για πάντα μαζί μας στον Πειραιά. Κάποιο πρωί όμως, μια μεγαλόσωμη μαυροφορεμένη γυναίκα που μπήκε στο σπίτι για δουλειά, την τρόμαξε. Η πέρδικά μας βγήκε από την μπαλκονόπορτα και πέταξε στα απέναντι κεραμίδια. Κοντοστάθηκε, κοίταξε δεξιά-αριστερά και έφυγε μακριά. Μας αγαπούσε, αλλά δεν καταλάβαινε τις φωνές μας που την καλούσαν να γυρίσει …

Γύρω στο 1985 άκουσα τον πατέρα μου να τα βάζει με τους κυνηγούς που έστηναν καρτέρι στα πουλιά στο ρέμα των Ταλάντων.

– Πατέρα, του λέω, και εσύ σκότωνες πουλιά όταν ήσουν κυνηγός.

– Εγώ Δημήτρη σκότωνα για να σας ζήσω, αυτοί τώρα γιατί σκοτώνουν τα καημένα τα πουλιά με τέτοιο ύπουλο τρόπο;

Τότε θυμήθηκα ότι ο πατέρας δεν πήγαινε καρτέρι ούτε πυροβολούσε καθιστά πουλιά. Τα πυροβολούσε στο «φτερό» όπως έλεγαν τότε, δηλαδή ενώ πετούσαν και απομακρύνονταν από τον κυνηγό.

Ο πατέρας πήγαινε στο κυνήγι με τον Τζακ, που τον ακολουθούσε πάντοτε με μεγάλο ενθουσιασμό και δεν άφηνε κανένα πουλί να χαθεί. Ο Τζακ κοιτούσε το όπλο του πατέρα να σημαδεύει το στόχο και περίμενε. Μόλις έπεφτε η ντουφεκιά ορμούσε τρέχοντας προς την νοητή ευθεία που το όπλο έδειχνε, μύριζε με την μουσούδα στο έδαφος και δεν γύριζε πίσω αν δεν έβρισκε το θήραμα!

Ο Τζακ ήταν ένα καθαρόαιμο μαύρο Ιρλανδικό σέτερ. Ο πατέρας τον βρήκε, τραυματισμένο στα πόδια, μια μέρα που κυνηγούσε ορτύκια στο δάσος της Αναβύσσου. Πίστευε ότι ανήκε σε κάποιον άσχετο κυνηγό που θύμωσε και θέλησε να τον σκοτώσει επειδή αυτός, απαίδευτο κουτάβι τότε, δεν φερμάριζε τα ορτύκια ούτε του έφερνε τα σκοτωμένα πουλιά. Τον μετέφερε στο Λαύριο και με τον φίλο του το φαρμακοποιό τον έκαναν γρήγορα καλά. Ο Τζακ έκτοτε ζούσε στο φωτογραφείο μας στο Λαύριο. Ένα σπασμένο τζάμι στην πόρτα του επέτρεπε να μπαίνει και να βγαίνει όποια ώρα ήθελε!

Ο Τζακ αγαπούσε όλη την οικογένεια και τον καθένα χωριστά χωρίς διακρίσεις. Ένα βράδυ ο πατέρας τον έφερε από το Λαύριο στον Πειραιά για να τον μεταφέρει την επομένη με το πλοίο στο χωριό. Ήταν βράδυ και εγώ κοιμόμουν στο μεγάλο κρεβάτι των γονιών μου. Ο Τζακ, αφού τους φίλησε όλους έναν- ένα, ήταν εύσωμος και μας έφτανε όλους μέχρι το πρόσωπο, έτρεχε πέρα δώθε στα δωμάτια του σπιτιού σαν κάτι να έψαχνε ανήσυχος. Και ξαφνικά τον είδαν να πηδά πάνω στο κρεβάτι που κοιμόμουν και να αρχίζει το γλείψιμο!

Μια άλλη φορά, αφού προϋπάντησε την αδελφή μου, που  μόλις είχε έλθει στο χωριό από τον Πειραιά, την συνόδευσε χαρωπός ως στη θεία μας. Εκεί θεώρησε φυσικό να μπει μαζί της στην μεγάλη κάμαρα του σπιτιού, πράγμα αδιανόητο για το χωριό τότε, και να καθίσει ακριβώς δίπλα της. Τον «σκότωσε» στο ξύλο η θεία, αλλά αυτός δεν κουνήθηκε ούτε πόντο, μέχρι τη στιγμή που έφυγε μαζί με την αδελφή μου! Μας λάτρευε όλους.

Το 1958 ο Τζακ, σε μεγάλη ηλικία τότε,  έκανε διακοπές μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια στην Μονεμβάσια. Γνωρίστηκε με την σκύλα του γιατρού της Μονεμβάσιας, ένα κανελί σέτερ της ίδιας ράτσας. Ο πατέρας, που είχε σταματήσει το κυνήγι και είχε κλείσει το μαγαζί στο Λαύριο, τον άφησε στον γιατρό μήπως και αποκτήσει καθαρόαιμους απογόνους!

Στο σπίτι είχαμε μια αλυσίδα και ένα φίμωτρο. Τα χρησιμοποιούσαμε για να τον μεταφέρουμε με το τραίνο ή το πλοίο. Ο Τζακ έζησε όλη του την ζωή ελεύθερος! Ήταν το όγδοο μέλος μιας οικογένειας φιλόζωων. Λέγεται ότι πέρασε τα τελευταία του χρόνια στην Νεάπολη.

 

Δημήτρης Ζερβός

 

Υ.Γ. Προτείνω στους φιλόζωους να μην χρησιμοποιούν τον όρο αδέσποτα ( χωρίς κύριο-δεσπότη) αλλά άστεγα, περιπλανώμενα ή ελεύθερα ζώα.

Ο Τζακ ρεμβάζοντας στην παραλία «Γαλλική» του Λαυρίου,  παρέα με λουόμενους.

 

%cf%84%ce%b6%ce%b1%ce%ba-3

Ο Τζακ σε διακοπές στη Μονεμβάσια

 

%cf%84%ce%b6%ce%b1%ce%ba-7

Ο Τζακ αγαπούσε το κυνήγι

 

 

 

 

Advertisements

One thought on “Ο φίλος μου ο Τζακ

  1. Υπεροχο αρθρο. πρεπει να αναρτηθει απ ολους να το διαβασουν οι !!!

Δημοσίευση σχολίου

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s